خوانندگان گرامی مستحضر هستند که در مملکت بمبئی ، سگ و کلاغ موجوداتی هستند که اختر اقبال ایشان  به ستاره بخت جامعۀ خرگوشان در بُرج جَماع و زاد و ولد، گفته است تو بَرنیا که ما درخشانیم! لذا تعداد کلاغ و سگ ولگرد  در این دیار با مورچگان برابری کرده و بوالعجب که رفتاری بس غریب را نیز دنبال میکنند! (اینجانب از این محفل به کلیه دانشمندان کافر جوامع صلیبی اعلام میکنم که این مسئله را پی گیری کرده و علت آنرا یافته و در اختیار ملت همیشه در صحنه قراردهند ، زیرا اصولاً قانون بدین شکل است که در موارد بی ارزش و دنیوی ، مانند موارد علمی و اکتشافی و اختراعی ،کفار صلیبی باید با بدبختی و مشقت  ، نتیجه را حتی به قیمت عروس شدن والدۀ مکرمۀ خویش ، حاصل نموده و ما نیز مدعی طلب آن باشیم)

القصه سگان این دیار دچار یک دِگَردیسی ساختاری - metamorphosis genetic ( * ) شده اند. بدین نحو که روزها خواب و شبها هار هستند!!! لذا در طی روز ، جنابعالی ، تعداد دهها و صدها سگ گَمٌآل و نکره را در خیابانها مشاهده میکنید که دراز به دراز با چهره های معصوم خوابیده اند ولی همین دوستان مودب و بی آزار ، شباهنگام ، به ناگاه (از ساعت حدود 12 الی 1) بیدار شده و تبدیل به جانورانی خونخوار میشوند و در دسته جات متعدد به جنگ با یکدیگر و اذیت و آزار نوامیس سایر دسته ها و گرفتن پاچۀ رهگذران مشغول میگردند و بدینگونه خروج اضطراری از منزل در صبح زود ( مثلا 4 صبح) خ*** رستم دستان و زهرۀ پلنگ سیستان میطلبد !

بیت : پسر نوح با بدان بنشست،خاندان نبوتش گم شد

            سگ اصحاب کهف روزی چند،پی نیکان گرفت و مردم شد.  (**)

حدس غالب بر این است که در زمان سلطۀ انگلیسی ها(با آن چشمهای چپ کورشده) ، علاوه بر اینکه کفار انگلوساکسون، مادر هندی جماعت را مورد مرحمت قرارداده بوده اند ، به همراه خویش سگی و یا کفتاری از مملکت جزیره صلیبی به بلاد هندوستان منتقل کرده اند(یحتمل سگ باسکروییل) که حیوان صدر الذکر نیز جدٌۀ سگان کنونی را مورد التفات قرارداده بوده است . لذا در اثر گذشت زمان و تغییرات نسل به نسل ، اکنون  جانوری جدیدالخلقه پا به منصۀ ظهور گذاشته است که فعلا نامی ندارد ، ولی ماهیتی بین کفتار ( یا : پنداری مُردآرخوار) و سگ را دارا میباشد.

[فرهنگستان زبان فارسی اسامی ذیل را جهت این حیوان پیشنهاد نموده است : کَفتار سگ – سگتار –مُردِسگ –سگ خوار – خوارسگ ( به اسامی پیشنهادی برتر، یک دستگاه پلوپز نفیس پارس خزر و تمثال مبارک سآی بابا ،به رسم یادبود تقدیم خواهد شد).]

از سوی دیگر همان گونه که پیشتر انشاء گردید ، جامعه کلاغها نیز در این دیار بسیار گسترده است و کلاغهای مذکور بغایت سحر خیز میباشند! ایشان قبل از نماز صبح با صدایی انکرالاصوات ، همه با هم ، ضجٌه های کلاغیِ بی بدیلی سر میدهند ! نتیجتاً، ملغمه عجیبی از اصوات سگی و کلاغی به همراه بوق خودروها، شبی آرام را برای شما مهیا میکند !

از اقبال خوش اینجانب یک فقره کلاغ - از نوع لندهوور و نخراشیدۀ آن – جهت عمل شنیع غارغار ، پشت پنجرۀ خوابگاه نوازندۀ دوره گرد را برگزیده است و هر شب برای اجرای مناسک همه گانی نیایش یا نغمه سرایی یا ضجٌه مویه (ماهیت این عمل مشخص نمیباشد) در این محل بیتوته میکند. لذا اینجانب و عیال مربوطه قبل از خواب لشگری از دم پایی و جعبه مقوایی خالی و خودکار ونظایر آنرا حاضر نموده و سر صبح در تاریکی هوا ،وقتی با صدای فرح بخش ایشان از خواب میپریم یکی از سلاح های ذکر شده را بسوی پنجره پرتاب و تا چند دقیقه ای دشمن متجاوز کلاغ گونه را از سنگر خود دور می نماییم. البته کلاغ متخاصم بسیار سر سخت بوده و باز میگردد ، لذا باید به تعداد زیادی سلاح مجهز بود و از پا ننشسته و مقابله به مثل کرد.

بیت : کلاغه توو چه فکریه....اینجا پر از بسیجیه !

و چنان بود معضل سگی-کلاغی !

بپایان آمد این دفتر ، حکایت همچنان باقی.....به صد دفتر نشاید گفت ، وصف الحال مشتاقی.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(*) از آنجایی که قباحت دارد در یک اثر وزین از کلمات سبک استفاده شود ، لذا سعی بر این است که جهت معادل انگلیسی واژگان ، کلماتی قلمبه سلمبه مورد استفاده قرار گیرد .

(**) درایت خواننده محترم است که با ذکاوت ، ارتباط بین بیت درج شده -که حاوی کلمات سگ و آدمی و غیره میباشد - را با متن پیدا نماید.

خوابی دیدم که بهانه ای شد بر آنچه خواهم گفت ، آنچه مدتهاست میخواهم بگویم و مجالی نبوده است.....

دلم تنگ شد برای آنکه قرار بود برادرم باشد و یاور پدرم ، ولی عهد از یاد بُرد...دلم تنگ شد برای آن دیگری ، که برادرم بود و یاور پدرم ، ولی جبر زمانه از یکدیگر دورمان کرد...

القصه ، این نوشته خطاب به تو است ، که روزی عمو میخواندم و اکنون ، خود ، خویشتن را عزل کردی  از این لقب ، که هر مرتبه ای و لقبی را ، بهایی ایست و هزینه ای ....

خواب تو را دیدم ، تو که برادرم بودی و پسر پدرم ، که فکر میکردم رفیق هستی برای من و یاوری برای  پدر ، گزافه نیست اگر بگویم آنچه پدرم برای تو کَرد ، فزون اگر نباشد ، دون آن نیست که برای من کَرد و در جواب چیزی در دست ندارد جز قلبی شکسته . دلم برایت تنگ میشود و خود را سرزنش میکنم که عهد شکنان و قدرناشناسان را دل تنگی نشایند....بگذار به یادت بیاورم ، من سی و دو سال دارم! نمیدانی ، پس بگذار بگویم ، بزرگ شده ام ، مدیر هستم، تنهای تنها زندگیم را در جایی دیگر اداره میکنم ، عجیب است نه؟  پس نصیحت میکنم تو را ، که هنوز در ته قلبهای ما اندک یادی از تو هست ، از اطراف میشنوم که دلگیری از بی توجهی ها و به زعم خود ، بی احترامی جوانترها ، دوستِ دوران گذشته ، حرمت امام زاده را ، متولی حافظ است......بزرگی کردن و بزرگ داشته شدن ، هزینه دارد ، مالی و چه بسیارتر ، معنوی ... آنچه را با مهتران خود میکنی ، می آموزی به خُردان ، که با تو همان کنند . گذشته را فراموش نمیتوان کرد ولی میتوان بخشید ، آنچه با پدرم کردی ، فراموش نمیکنم ولی گذشت خواهم کرد و اطمینان دارم که آن دیگران نیز همین خواهند کرد ، اگر خود شهامت داشته باشی ، شهامت هزینه ای که باید پرداخت کنی ، چرا که بزرگان بزرگوارانه خرج میکنند نقد تفقٌد را با متاع عزت .....بدان که کم نیستند آنان که با من موافقند ولی ترس و یا فرهنگ نامیمون ملاحظه کاری ایرانی و یا تقیه شیعی ، بازشان میدارد که حقیقت را بدانی....ولی برای من دنیا اینگونه نیست.....پس.....

امیدوارم به شهامتی از تو ، که هر کسی در این قوم نداند ، من زندگی شما دو برادر را شاهد بوده ام ، جملاتتان در ذهنم هست ، چه سخنانی که جامۀ عمل در بر کرد و چه گفته هایی که شاهد بدعهدی شد.

نه هرکه چهره برافروخت ، دلبری داند

                                نه هر که آینه سازد سکندری داند

نه هرکه طرف کله کج نهاد و تند نشست

                                     کلاه داری و آیین سروری داند

تو بندگی چو گدایان به شرط مزد ، مکن

                               که دوست خود روش بنده پروری داند

غلام همت آن رند عافیت سوزم

                                  که در گدا صفتی کیمیا گری داند

وفا و عهد ، نکو باشد ار بیاموزی

                                  وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند

به قد و چهره هرآنکس که شاه خوبان شد

                                     جهان بگیرد اگر دادگستری داند

                                                                                                             حضرت حافظ