اینجانب که نوازنده دوره گرد باشم پس از گذشت 2 سال ، بار سفر از دیار یعجوج و معجوج هندوستان بسته و به سفر ادامه خواهم داد ،شاید این 2 سال عجیب ترین سالهای عُمرِ حقیر باشد ، زندگی در مملکتِ هفتاد و دو ملت ....مملکتِ فقر ، مذهب ، کثافت...

پس......

خداحافظ کشور اَدبار ، کشور برده داری نوین و زور گویی به زیر دست ، کشور ِ خیابان خوابها ، مرده های بی صاحب ، مردمانِ پست......

خداحافظ مردم الکی خوش و نظام طبقاتی ،کشور رقص های بی قانون ، عُشٌاق " آمیتا باچان " ، نارگیل و میمون ....کشور ساز،آواز..... فیلمهای آبگووشتی و صد من یک غاز،دیار ترانه و آهنگ .....جنگلهای انبوه و قشنگ......مردمانِ عاشق خرافه و مذاهبِ عجغ وجغ، غذاخوردنِ با دست.....شاشیدن در خیابان .... ریدن پشت درخت......

زنان حشری ، سینه های برجسته ، باسن های زیبا،.... مردان شآسکوول ، جوانهای عاشق ، "کریشنآ "....دختران مو بلند ، مردان زشت،ازدواج اجباری.... مملکتِ دَمپآیی ، سآری ، پَنجآبی ...

So Long کشورِ کریکت و فلفل و مآسآلآ.... بوهای متفاوت و ادویه و" گآنِشآ "...کشور احترام به بزرگتر،جامعه سنتی ،آروغِ هنگامِ صحبت... ...مردم خوشحال در عین بدبختی و محنت...

خداحافظ صدای کر کنندۀ بوغ و کلاغ و سگ ، خیابانهای خر توو خر ، فیلها ....گاوها....معابد...........یوگی های مشنگ.....

هتل های پنج ستاره ، بیغوله های هزار هزار ، هنر پیشه های سکسی ....جُزآمی های آواره ، مردم قانع ، Clubهای Fancy....

بدرود ای کشور مهندس های .I.T .... غذاهای Vegi......کشور شرجی وباران ....."مآنمُهآن سینگ "، "شاهرخ خآن"....

من .........دیار شما را ، فراموش نخواهم کرد....

روزه بشدت اینجانب را برده است و حس و حال را از ما گرفته است ، از تمامی مومنین ومومنات التماس دعا دارم...