بیشتر از دو ماه است که چیزی ننوشته ام. میدانم که باید لحنی شادترداشته باشم ، ولی ذهنم یاری نمیکند که به سبک دیگری فکر کند ، تلخ است انگآر.

اگر بپرسند چرا ؟ جوابی ندارم ، زندگیم خوب است ، بدون مشکل ، شاید هم دلیل همین است ، آدمی یا از دغدغۀ زیاد و یا از عکس آن بی تاب میشود...شاید هم کارم سنگین بوده است ، دوماهِ گذشته ، نمیدانم....

یا اینکه هیچ کدام ، ذهن من بعضی اوقات خسته میشود ، دلش میخواهد که بخوابد ، فکر نکند و به حرف من نیز گوش فرا ندهد ، اصولا من و او – ذهنم را میگویم – خیلی مواقع، در کشاکش هستیم ، میخواهیم فائق بیاییم بر یکدیگر ، سلطه داشته باشیم بر آن دیگری و چون هر یک نیمی از آن یکی هستیم ، منتجه جدالیست بی پایان .

نه آنقدر تواناست نیمۀ من ، که سرکوبش کند و نه آنقدر زیرک است  نیمۀ او که به خدعه ای ، تحت انقیادم درآورد.

باری ، دور نیست که دوباره صلحی بین ما جاری شود ، هر چند موقت ، لیکن ، این است داستان من و او، شطرنجیست که کیش و ماتی ندارد ، یا تقابل است ، یا مساوی و صلح تا کشمکش بعدی.

تا بعد...